Verdedigingsafrigters sê graag vir hul spelers om “vinnig Noord toe te gaan”.
Wat dit beteken, is dat jy vinnig van die verdedigingslyn af opkom, vorentoe storm en probeer om jou teenstander agter die voordeellyn vas te vat.
Vanuit ’n speler se perspektief beteken om Noord toe te gaan dat jy veld wen. Dit beteken jy beweeg vorentoe, maak vordering, speel aggressief en wen die kontaksituasies.
Die Springbokke is goed daarmee om Noord te speel. Op die aanval skep hulle lynbreke, dra die bal en wen veld terwyl hulle ’n goeie persentasie van kontaksituasies wen.
Op die verdediging is hulle ook redelik goed daarmee om Noord toe te gaan. Hulle hou daarvan om vinnig op te kom, hulle wil jou terugdruk en, bo alles, wil hulle daardie uiters belangrike voordeellyn wen. Maar hoewel dié dinge noodsaaklik is, en hoewel om Noord toe te gaan steeds die verstandigste manier is om oor rugby te praat, dink ek hierdie reeks teen die All Blacks gaan bepaal word deur wat langs die Oos-Wes-as gebeur.
Dit is wat lateraal gebeur wat gaan bepaal of die Bokke die Greatest Rivalry-reeks wen of verloor.
Die rede waarom ek dit sê, is weens die werklike gevaar wat die All Blacks inhou. Ons praat oor hul vinnige tempo, hul vermoë om van enige plek af toe te slaan en die enorme balvaardighede wat hulle in staat stel om verdediging in ’n oogwink oop te klop.
Maar as jy daaroor dink, is dié dinge eintlik net uitkomste. Hulle is afhanklik daarvan dat iets anders eers gebeur – soos vinnige besit by ’n losgemaal, omgekeerde balbesit of flaters op verdediging.
Ek stel dus meer belang in wat die All Blacks kan doen om daardie toestande in die eerste plek te skep. En dit, dink ek, kom neer op hul laterale spel. Die All Blacks het die vermoë om voortdurend verskillende soorte aanvalle oor die breedte van die veld te skep. So toets hulle jou verdedigingslyn op verskeie plekke op die veld.
Dit is hoe dit vroeër was. Die beste All Black-spanne het hul aanval presies op dié beginsel van afwisseling, geduld en die onophoudelike soeke na spasie gebou.
Hulle sou kort dryfmaal-aanvalle loots. Dan kombinasies tussen die voorspelers, dan ’n aanval deur die middel. Terug na die kort dryfmaal-aanvalle. Die skrumskakel wat ’n gaping slaan.
Alles afwisselende spel. Dit was die manier waarop hulle jou lateraal getoets het wat jou uiteindelik blootgestel het met ’n mislukte duikslag of twee. En ek dink dit is wat ons weer van hierdie All Blacks gaan sien. Dit lyk asof hulle daardie superkrag herontdek.
Ek dink dus dit is wat vir die Bokke voorlê. En vergeet alles anders: dit is die werklike gevaar wat ons in die gesig staar. Daar is ’n paar dinge wat ons kan doen om dit te kniehalter. Natuurlik gebeur baie daarvan op daardie Noord-Suid-speellyn. Dominante duikslae kan hulle vertraag en ons ’n kans gee om balbesit terug te wen.
Lynspoed kan hulle dwing om vroeg te speel en foute te maak. As ons die voordeellyn wen, kan ons vinniger ons lyne reg kry vir die volgende aanslag.
’n Groot les het uit ons wedstryd teen Skotland gekom. Onthou al daardie oënskynlik onverklaarbare lynbreke wat skielik begin gebeur het? Dit het gebeur omdat
Skotland ons verdedigingspasie. Daardie wydte het die Bok-verdedigers soos kougom uitgerek en gevolglik het hulle hul verbinding met mekaar verloor. Skielik het dit moeiliker geword om te lees (wie se man is dit?) en het die vermoë om mekaar te ondersteun en te dek, afgeneem.
In hierdie reeks gaan ek al die gewone Noord-Suid-statistieke, soos dominante baldraers, lynspoed en dies meer, fyn dophou, maar wat my werklik gaan interesseer, is die stryd wat langs die Oos-Wes-front afspeel.
Want die All Blacks toon tekens dat hulle hul ou kenmerkende spel terugbring. En die Bokke sal op meer as net krag moet staatmaak om dit wat op pad is, te hanteer.