In ’n stadion wat normaalweg aan Amerikaanse voetbal en die Baltimore Ravens behoort, het die bekende klanke van Nieu-Seeland se rugbykultuur die aand oorheers. Langs die veld het die Suid-Afrikaanse en Nieu-Seelandse vlae gewapper terwyl ondersteuners hulle gereed gemaak het vir ’n ontmoeting wat duisende kilometers van die twee lande se tuisvelde af gespeel is.
Hier, in Baltimore, het een van rugby se bekendste wedywerings ’n nuwe verhoog gekry.
Die M&T Bank-stadion, ’n 71 000-sitplek-stadion wat normaalweg die tuiste van die Baltimore Ravens is, het vir die aand plek gemaak vir die Springbokke en die All Blacks. Die Amerikaanse stad het vir ’n paar uur soos ’n klein stukkie Suid-Afrika en Nieu-Seeland geword, met die twee lande se kleure en vlae tussen die skares.
Voor die eerste bal geskop is, het die Suid-Afrikaanse sanger Jesse Clegg die Suid-Afrikaanse volkslied gesing – ’n oomblik wat die wedstryd nog verder aan Suid-Afrika verbind het, ondanks die feit dat die Bokke en All Blacks duisende kilometers van hul onderskeie lande af was.
Daarna het die fokus na die veld verskuif.
Die All Blacks het met hul tradisionele Haka hul teenstanders in die gesig gestaar voordat die twee spanne die stryd aangeknoop het. Vir Amerikaanse toeskouers was dit ’n voorsmakie van ’n rugbytradisie wat wêreldwyd bekend is, maar wat vir baie in die Verenigde State steeds ’n betreklik nuwe ervaring is.
Vir Suid-Afrika was daar egter veel meer as net ’n nuwe Amerikaanse verhoog op die spel.
Die Springbokke het die wedstryd met ’n 2–1 voorsprong in die reeks binnegegaan, wat beteken het dat die Suid-Afrikaners reeds die oorhand in die reeks gehad het. Die All Blacks het daarenteen Baltimore binnegegaan met die geleentheid om die gaping te verklein en die reeks met ’n oorwinning af te sluit.
Vir die eerste keer het die twee spanne dié bekende stryd in Baltimore voor hulle gehad.
Die skuif na Amerika plaas die wedstryd ook binne ’n groter poging om rugby se gehoor buite sy tradisionele vestings uit te brei. Terwyl Suid-Afrika en Nieu-Seeland oor dekades heen ’n diep rugbygeskiedenis opgebou het, is die sport in die Verenigde State nog besig om sy plek langs die land se groot tradisionele sportsoorte te vestig.
En daarom was die toneel in Baltimore groter as net ’n wedstryd tussen twee nasionale spanne.
Dit was die Springbokke en All Blacks op Amerikaanse grond.
Die Suid-Afrikaanse vlag langs die Nieu-Seelandse vlag. Die Haka teenoor die Springbokke. Die volkslied wat deur ’n Suid-Afrikaner gesing word – alles binne die mure van ’n stadion wat normaalweg gevul word met Amerikaanse voetbalondersteuners.
Vir die ondersteuners wat die reis na Baltimore aangepak het, was dit terselfdertyd ’n geleentheid om ’n bekende rugbystryd in ’n heeltemal nuwe omgewing te beleef.
Die rugby was egter steeds die hoofsaak.
Met die Springbokke 2–1 voor het Suid-Afrika die Amerikaanse verhoog betree met die reeksvoorsprong in sy sak. Die All Blacks moes antwoord, terwyl die Bokke die kans gehad het om hul oorhand verder te beklemtoon.
En voordat die eerste duikslag, hardloop of drie plaasgevind het, het Baltimore reeds iets beleef wat normaalweg duisende kilometers verder gebeur: die Haka, die Suid-Afrikaanse volkslied en die kleure van twee rugbylande wat vir een aand Amerika se aandag na die veld getrek het.