Ek het ’n oorweldigende gevoel van trots en geluk – alles te dankie aan die Springbokke. Hulle het dit ook gedoen vir die bykans 45 000 tot 50 000 mense, wat in Baltimore was om hul nasionale span in groen en goud te sien.
Dit is ’n skatting, maar die geraas van die skare het gewis soos dié van daardie aantal mense geklink, met plaaslike ondersteuners en All Blacks-aanhangers, wat die res van die 68 000 toeskouers, wat amptelik as teenwoordig aangeteken is, uitgemaak het.
André Esterhuizen was weer briljant van die plaasvervangerbank af. Damian de Allende en Jessie Kriel was weer ongelooflik as senterpaar.
Morné van den Berg het hom onmiddellik tuisgemaak in ’n rol waarin baie mense – selfs ek – gedink het hy net aanspraak op kon maak. Dit is nie waar nie. Hy is die ware Jakob.
Dit is goed om Damian Willemse weer op heelagter te sien. Hy is betroubaar, selfversekerd en uitstekend.
En dan is daar Cameron Hanekom, wat uitstekende bewustheid gehad het om ’n puik drie te druk. Hy gaan ver kom.
Toe skeur Kurt-Lee Arendse die veld oop, hardloop die hele lengte en breek hul moed – wat ’n ongelooflike drie.
Die magtige voorspelers was deur die hele reeks werklik, werklik goed. Vier ongelooflike wedstryde agtereenvolgens, waarvan een verloor is. Die drie oorwinnings was reaksies op daardie nederlaag.
Dit was ongelooflik van die Springbokke; ongelooflik van die administratiewe en afrigtingspanne van albei spanne. Ek staan ook in verwondering oor al die logistiek en beplanning wat nodig was om dié twee groot spanne na Amerika te bring.
Dit was ’n geleentheid om die mark te toets, die stadions te sien, te verstaan hoe die reis sou wees en dan die vertoning te lewer wat die passievolle ondersteuners van albei spanne wou sien. Niemand was teleurgesteld met die kragmeting nie. Die All Blacks was dalk teleurgesteld dat hulle nie nader kon kom nie, maar hulle was nederig en vol lof vir hul teenstanders.
Ek het Suid-Afrika deurreis, na provinsiale wedstryde gekyk, al die toetse gesien, ’n wedstryd of twee op televisie gekyk en toe Amerika toe gereis om die Springbokke in aksie te sien.
Ek dink ons kan die formaat van die Greatest Rivalry aanpas. Dit kan verbeter word, ja. Maar die grondslag is daar en trotse Suid-Afrikaanse ondersteuners is op geen manier deur die teenstanders se ondersteuners, wat hulle ná die nederlae met groot waardigheid gedra het, gekleineer nie.
Hulle is ongelooflik trots op hul span en sal daarna uitsien om ons oor vier jaar in die magtige Nieu-Seeland te verwelkom.
Ek sien reeds daarna uit.
Is dit voldoende voorbereiding om die pad tot by ’n Wêreldbeker-titel te loop? Ons sal sien. Is die groep groot genoeg en ervare genoeg in die meeste posisies? Ja. Kan hulle almal bymekaar bly tot volgende jaar se groot toernooi?
Ek dink die res van die jaar sal ’n beter aanduiding wees as net hierdie vier wedstryde, maar ek voel gewis dat ons in baie posisies beter diepte het as wat ons in ’n baie, baie lang tyd gehad het. Die res sal mettertyd duidelik word.
Ek glo Nieu-Seeland en sy magtige All Blacks het opgestaan.
Hulle was nooit uit enige wedstryd nie. Hulle was baie goed en ons was net goed genoeg om hulle in die drie wedstryde wat saakgemaak het, te klop.
Ons moet dus die lesse ter harte neem en die oorwinning met nederigheid aanvaar terwyl ons vorentoe beweeg.
Ek dink dit is ’n wonderlike oomblik vir Suid-Afrika om oor na te dink en iets waarop ons trots kan wees.
Maar ek glo gewis dit is net nog ’n tree vorentoe in die voorbereiding vir die laaste groot uitdaging – ’n derde Wêreldbeker-titel agtereenvolgens.
Kom ons fokus nou eers op wat voor ons lê – die Wallabies en dan die laaste deel van die Nasieskampioenskap wat ook ’n goeie aanduiding van ons pad vorentoe gaan wees.
Kortom, welgedaan Rassie en sy afrigtingspan. Dit was absoluut uitstaande werk. Hulle het die fokus van die span afgehaal en dit eerder op die gesprekke geplaas, terwyl die span stilweg op die agtergrond voorberei het.
Hulle het voorberei, toe strategies hul pad deurgedink, daarna fisiek gelewer en dit alles in ’n uitdagende omgewing.
Ek is terug by die huis. Ek is moeg en uitgeput, maar liewe hemel, ek is ongelooflik trots om ’n Suid-Afrikaanse rugbyondersteuner te wees.
Hierdie is my laaste rubriek waarin ek die spelers, wedstryde en aksie van die Greatest Rivalry-reeks gevolg het. Dit was ’n fantastiese ervaring, en baie dankie vir al die ondersteuners, kommentaar en gesprekke.
Ek sien daarna uit om in die toekoms nog meer saam met KickOff Rugby, Novus Media en Die Papier te werk.
- Volg Bob Skinstad op LinkedIn.