’n Ongelooflike einde aan hierdie Greatest Rivalry-reeks tussen die twee beste rugbylande ter wêreld is dat hulle nou ver van hul tuislande af en in ’n vreemde land gaan speel, waar rugby nie eens onder die top-drie sportsoorte is nie.
Die Amerikaanse Ope (tennis) word in spitstyd op televisie uitgesaai, die Yankees-bofbalspan speel tuis, die NFL-seisoen begin vandeesweek en die uiters mededingende universiteitsvoetbal is reeds goed op dreef.
Tog is die belangstelling groot vir die vierde en laaste toets.
Ek was die afgelope twee dae in New York en het talle mense met Suid-Afrikaanse aksente of ’n kenmerkende Kiwi-aksent raakgeloop – almal op pad Baltimore toe.
Op die oog af lyk Baltimore wel ’n ietwat vreemde keuse. Dit is nie ’n bestemming wat ek sommer vir ’n werks- of vakansieweek sou kies nie, en om daar uit te kom, sou ’n mens gewoonlik via Washington of New York, of ten minste êrens ’n bietjie interessanter, reis.
Tog het duisende rugbyondersteuners na Baltimore gereis – en is hulle steeds onderweg daarheen. Suid-Afrika loop 2-1 voor, en baie van die kenners het gevoel die beste manier om hierdie reeks te beslis, sou in ’n vreemde omgewing wees.
[Die Bokke is] georganiseerd, gemotiveerd en in die laaste twee wedstryde veel meer oorheersend.
Een van die uitblinkers was die werklik goeie individuele vertonings van ’n aantal spelers.
Malcolm Marx is indrukwekkend – rateltaai in die duikslae; uiters akkuraat in die lynstane; briljant en sterk in die dryfmaal. Dit sou op sigself genoeg gewees het, maar dan was daar ook sy leierskap en krag in die los spel, sy doeltreffende werk op die grond, en daarna die kragtige skrums saam met sy reguit skrummende voorspelers.
Hulle het hul teenstanders se weerstand gebreek.
Hy is die verpersoonliking van ’n spanspeler – eenvoudig ’n hardnekkige, kragtige en energieke haker. Hy het in talle van daardie situasies ongelooflike krag gewys en is ’n leier in ’n goed bestuurde skrum.
Jesse Kriel op buitesenter het ’n groot impak op die wedstryd gehad.
Sy vennootskap met Damian de Allende was ’n plesier om dop te hou, en die individuele drieë wat hy gedruk het, het ’n groot invloed op al die wedstryde tot dusver gehad. Dit was waarskynlik die verskil tussen die Springbokke en Nieu-Seeland se agterlyn.
Ox Nché, Pieter-Steph du Toit en Eben Etzebeth het almal in die laaste twee wedstryde veel meer goeie dinge op die regte oomblikke gedoen as wat hulle in die eerste wedstryd reggekry het.
Ek sou egter nie Nieu-Seeland se oorwinning op Ellispark onderskat nie. Hulle het daarin geslaag om die Bokke te verras en hulle dalk selfs van hul wedstrydplan te laat afsien.
Ons het reeds die gebeure weg van die veld af bespreek en ek erken graag dat hulle, ondanks die opmerkings wat buite die veld gemaak is, ’n vertoning gelewer het wat die Springbokke tot in hul kern geskud het.
Maar dit is juis die punt: Geen DNS nie – net RSA. Die Bokke se reaksie en daaropvolgende vertonings was briljant en dit het tot ’n wonderlike stryd gelei, selfs al het die geveg op én weg van die veld af plaasgevind!
Ek dink die spanning en opwinding vir hierdie kragmeting in Baltimore is reeds daar.
Rugby in Amerika
Dit het ’n wankelrige begin gehad, en die plaaslike kompetisie is nie naastenby so sterk soos dié in Nieu-Seeland of Suid-
Afrika nie. As bestemming het Amerika egter uitgeblink toe dit ’n fantastiese Wêreldbeker-sokkertoernooi aangebied het.
Wêreldrugby wou tereg hê dat dit ’n aantreklike en opwindende toekomstige bestemming vir al die reisende ondersteuners moet wees en hierdie wedstryd is deel van daardie inisiatief. ’n Wêreldbeker oor vyf jaar in Amerika sal een van die beste vertoonvensters vir die sport wees.
Australië is eers volgende jaar aan die beurt met heelwat voorbereiding aan die gang.
- Volg Bob Skinstad op LinkedIn.