Die Springbokke het met brute skrumoorheersing en ’n onvermoeide werktempo teen die All Blacks gespeel, maar duur geel kaarte en ontwrigte agterlynkombinasies het verhoed dat hulle groot dele van dominansie op die telbord kon laat geld.
Voorry-vuurwarm: Nché en Louw domineer
Ox Nche (8/10) was eenvoudig te sterk vir Nieu-Seeland in die skrums. Die Springbok-stut het sy teenstander onder geweldige druk geplaas en ’n rotsvaste platform gebied wat Suid-Afrika in staat gestel het om aanvallende momentum op te bou en verdedigende druk te verlig wanneer dit nodig was.
Aan die ander kant van die voorry het Wilco Louw (8/10) ’n ewe gesaghebbende vertoning gelewer. Die All Blacks het gesukkel om hom in die skrums te hanteer, met hul vaskopstut wat deurentyd probleme gehad het om Louw se krag en tegniek te beteuel.
Malcolm Marx (7/10) het die indrukwekkende voorryvertoning voltooi deur belangrikke omkeerbesit by die afbreekpunte te wen en kardinale balbesit te werk wanneer Nieu-Seeland momentum begin kry het.
Hy het egter die bal vorentoe laat val toe ’n dryfmaaldrie byna seker gelyk het.
Die werkesels: De Villiers, De Allende en Kolbe
Paul de Villiers (8/10) het die soort vertoning gelewer wat dikwels deur gewone toeskouers misgekyk word, maar deur afrigters gekoester word.
Sy werktempo was enorm. Hy het oral op die veld duikslae gemaak, belangrike drawerk verrig en verdedigingsfases met onwrikbare toewyding voltooi. Dit was onselfsugtige, onvermoeide rugby wat ’n platform geskep het waarop ander kon uitblink.
Damian de Allende (8/10) het sy 100ste toetswedstryd op tipiese wyse gevier deur konsekwent oor die voordeellyn te bars wanneer hy die bal gedra het.
De Allende se fisiekheid en vermoë om meters met die bal te wen het Suid-Afrika herhaaldelik op die voorvoet geplaas, en sy mylpaalwedstryd het hierdie soort vertoning verdien.
Op die vleuel het Cheslin Kolbe (8/10) ’n volledige vertoning gelewer. Hy was uitstekend onder die hoë bal, het elke stukkie besit aangegryp, indrukwekkende verdedigingsdruk toegepas en die hoë werktempo gehandhaaf wat hom een van wêreldrugby se gevaarlikste wapens maak.
Jasper Wiese (8/10) het belangrike omkeerbesit gewen, sterk gedra en effektief verdedig, maar was skuldig aan ’n onnodige fout toe hy in spanmaat Damian Willemse vasgehardloop het en ’n belowende aanval beëindig het.
Gemengde vertonings en gedwonge ontwrigtings
Nie almal het so ’n produktiewe middag geniet nie.
Ruan Nortjé (6/10) het ’n gemengde vertoning gelewer. Hy was sterk in die lynstane en het belangrike bal gewen, maar het ’n kritieke duikslag gemis wat byna rampspoedige gevolge gehad het.
Grant Williams (6/10) het redelike diens van agter die oond gelewer, maar was ook skuldig aan ’n paar swak skoppe wat gebiedsvoordeel en momentum gekos het. Hy was funksioneel eerder as skouspelagtig en het sy kernpligte voldoende verrig sonder om werklik sy stempel op die wedstryd af te druk.
Die ontwrigting wat veroorsaak is deur Kurt-Lee Arendse wat vroeg die veld moes verlaat, het deur die hele agterlyn gerimpel.
Jesse Kriel (6/10) moes die herskommeling hanteer wat deur Arendse se vertrek veroorsaak is, maar het steeds ’n fisieke teenwoordigheid in die buitekanaal gebied. Dit was nie ’n maklike aand vir die Bok-agterlyn nie, aangesien kombinasies ontwrig is, maar Kriel se vertoning was stewig genoeg.
Pieter-Steph du Toit (7/10) het oudergewoonte sterk gelak, en een of twee sterk lopies met die bal gehad. Maar daar sal heel gepas vrae wees oor seker besluite waarvoor hy as kaptein moet pa staan. Moes iemand anders die Bokke gelei het?
Dissipline-ramp kos momentum
Die mees skadelike aspek van Suid-Afrika se vertoning het in die tweede helfte gekom toe twee geel kaarte die druk wat die Bokke opgebou het, ondermyn het.
Cobus Reinach (4/10) het ’n swak besluit geneem wat tot ’n geelkaart gelei het en sy span op ’n kritieke stadium onder onnodige druk geplaas.
Op toetsvlak is daardie soort foute byna onaanvaarbaar.
Marco van Staden (4/10) het dieselfde gedoen met ook ’n geelkaart vir ’n dissiplinêre oortreding. Wanneer jou span kalmte en ervaring van die bank af nodig het, is twee geel kaarte direk ná mekaar ’n bitter pil om te sluk.
Zachary Porthen (5/10) het ook gesukkel, veral in die skrums, en kon nie die oorheersing handhaaf wat Ox Nché gevestig het nie.
Dit was ’n teleurstellende bydrae wat die uitdaging uitgewys het om druk in die vaste fasette te behou nadat die beginvoorry die veld verlaat het.
Sacha Feinberg-Mngomezulu (4/10) het ook ongelukkig nie genoeg gedoen om sy stempel op die wedstryd af te druk nie. Inteendeel, hanteerfoute en swak posisionering op die aanval het sy span lelik in die steek gelaat. Die talent is daar, maar hy is beslis nog nie wedstrydgereed ná sy tyd op die krukkelys nie.
Ander positiewe punte
Andre Esterhuizen (7,5/10) het onmiddellik ’n impak gemaak deur goeie lyne te hardloop, ’n drie te druk en sy klas te wys wanneer ruimte beskikbaar was.
Sy krag en voetwerk het probleme vir die vermoeide All Blacks-verdedigers geskep, en sy drie was die beloning vir intelligente hardloopwerk en kliniese afronding.
Damian Willemse (7/10) was betroubaar onder die hoë bal op heelagter en het die sekuriteit en posisionele bewustheid gebied wat van die laaste linie van verdediging vereis word.