Die Springbokke is in die eerste toets op Ellispark uitoorlê.
Dis ’n feit.
Was die Bokke hul eie grootste vyand of was hulle deur ’n kreatiewe en moeilike span ore aangesit? Vir my is dít die veel groter vraag.
Die Bokspan het ’n bietjie futloos voorgekom asof dinge nie lekker bymekaar wou kom nie. Ek weet dit is maar net ’n mening van die “rusbanktoeskouer”, as ek dit so kan stel, maar dit het lank geduur voordat André Esterhuizen ’n bietjie woema kom gee het.
Hy het behoorlik oor die doellyn gestoomroller en al die Suid-Afrikaanse ondersteuners ’n bietjie hoop gegee.
Ek het die afgelope paar weke baie gepraat en geskryf oor harde wedstryde, respek en meedoënloosheid. Op daardie gebied moet ek die All Blacks ’n beter punt uit tien as die Springbokke vir al hierdie aspekte gee.
Ek voel die kontakgebiede – duikslae, losgemaal en dryfmaal – is nie behoorlik deur die fluitjie beheer nie, maar ons het die vermoë om beter te wees.
Hulle het daardie losgemale en duikslae baie beter as ons uitgevoer. Die Springbokvoorspelers is, na my mening, baie goed afgerig.
Hulle is in ’n fantastiese toestand, maar dit was ’n geval waar hulle in ’n belangrike aspek van die spel deur slim dinkwerk oorrompel is. Hulle het geweet hulle moet net so goed, indien nie beter as ons voorspelers nie, vaar as hulle ’n kans wou staan om te wen.
Hulle het meer as dit gedoen en het aan die regte kant van die telbord geëindig – ’n telling wat hulle waarskynlik op die ou einde gevlei het, maar gewis nie een waarop ons baie trots sal wees nie. In naelbytwedstryde het ons al bewys dat ons in staat is om aanpasbaar te wees, maar dié keer het ons dit nie gedoen nie.
Ek is ’n onwrikbare ondersteuner van Suid-Afrika, en ek maak geen verskoning daarvoor nie, maar ek het ’n wedstryd gekyk waarin dit gevoel het asof die beheer stadig uit ons hande geglip en in dié van die geduldige en gretige All Blacks beland het. Miskien deels deur die skeidsregter se toedoen, maar ek sou dit beslis nie as my grootste verskoning aanvoer nie.
Ek dink daar was ’n aantal spelers wat probeer het om hul spelpeil te vind, eerder as om die spelpeil ten toon te stel van wat hulle in die verlede vermag het. Dit bly maar ’n uitdaging.
Toe Rassie Erasmus gevra is of dit ’n katastrofe is, het hy gesê “ons het onsself voorheen al baie in die situasie bevind”. Hy is heeltemal reg.
Dit is ’n geleentheid om die selfvertroue te herbou, die standaarde te hersien en die uitdaging teen die All Blacks opnuut aan te pak.
Met die wedstryde wat nog in ’n reeks van vier toetse oorbly, het die tyd aangebreek om daad by die woord te voeg. Die Springbokke was nog altyd baie goed daarmee.
Kaapstad is egter nie ’n gunstige speelveld vir Suid-Afrika nie. Dit is nie goeie nuus nie.
Die vraag is dus of ons dieselfde fisieke aanslag voorlangs as in Johannesburg gaan sien.
Ek is seker ons sal, maar Suid-Afrika sal hierop moet antwoord en nie weer dieselfde foute maak nie.
Môre se toets gaan groot wees. Ek kan nie wag vir die stryd om te begin nie. Die uitslag gaan moontlik die res van die reeks bepaal.
Lions kom amper tot die redding!
’n Wonderlike wedstryd wat die durf en fisieke vermoë van ’n Lions-span ten toon gestel het, met Chris Smith wat uitnemend was met die skopskoen en beheer geneem het in die middelveld. Die Lions het voordeel getrek uit die vreemde onderskep-drie, terwyl daar voorlangs ook goeie fisieke spel was.
Die spanne was teen rustyd gelykop op drie drieë elk, en as dit nie vir Richie Mo’unga se drie en ’n laat drie in die laaste minute was nie, kon dit maklik ’n oorwinning vir die plaaslike span gewees het.
Wat ’n fantastiese bewys van waarom ons so opgewonde raak oor hierdie toere, en wat ’n uitstekende vertoning deur ’n plaaslike span wat die afgelope tyd onder hul gewone peil was.
Die Leeus kan werklik, werklik trots wees op die manier waarop hulle teen een van die beste rugbyspanne ter wêreld gespeel het.
Die All Blacks se ondersteuners het op sosiale media oor hul safari-ervarings en tyd in die Afrika-bosveld gedeel, ’n uitstekende advertensie vir wat ons pragtige land aan besoekers bied. Dit is wonderlik om te sien hoe die reisende ondersteuners wat die span volg nie net ons natuurskoon geniet nie, maar ook ons koskultuur, asook die geselskap en vriendskap van Suid-Afrikaanse rugbyondersteuners.
Om ’n belangrike deel van hierdie geskiedenis tussen die twee lande te wees, is van enorme waarde. Mag dit nog lank voortduur.
’n Reuse-toets wag hierdie naweek. Ek byt my naels byna tot teen die vel. Ek kan eenvoudig nie wag vir die kragmeting wat moontlik sal bepaal hoe alles uiteindelik afloop nie.