In die 19de minuut van Saterdag se derde Greatest Rivalry-toets by die FNB-stadion in Soweto het die Springbokke ’n Nieu-Seelandse lynstaan op die 10-meterlyn gesteel, vinnig deur ses fases herwin en 60 sekondes later langs die regterkantlyn gaan druk om die telling gelyk te trek.
In die 29ste minuut het die Bokke ’n skop naby hul eie 22-meterlyn opgeraap, die All Blacks heelpad terug tot by die ander 22-meterlyn laat skarrel en sou hulle dalk weer gedruk het as dit nie vir ’n oorhaastige Eben Etzebeth se aanslaan was nie.
Ses minute later het Jasper Wiese, Ox Nché en Manie Libbok amper saam gesorg vir die drie van die toernooi.
Geen skrums nie. Geen dryfmale nie. Hulle het eenvoudig die situasie voor hulle gespeel soos hulle dit gesien het.
Tog wil die narratief rondom dié oorwinning dit laat lyk asof dit uitsluitlik gebou is op brute krag van die voorspelers, oorheersing by die vaste fasette en outydse 10-man-rugby.
Dis goed so, en miskien is dit selfs beter vir die Bokke as mense aanhou glo wat hulle wil glo, maar die waarheid is ’n bietjie anders.
Later in die tweede helfte het Ethan Hooker hoog gespring om Sacha Feinberg-Mngomezulu se hoë afskop terug te wen. Die Bokke het uiteindelik wyd gespeel om Leroy Carter weer in die buitekanaal te isoleer en te druk.
Die Springbokke speel ’n meer gebalanseerde wedstryd as wat mense bereid is om te erken.
En hoewel dit goed en wel is om lynbreke en balverspreiding in kontaksituasies aan te haal as die saak teen Rassie se span, doen dié syfers nie reg aan die Bokke se veelsydige wedstrydplan nie. Selfs die aantal drieë gee ’n verwronge prentjie.
Nieu-Seeland het oor drie toetse 24 strafskoppe net in hul eie helfte afgestaan – en dit was nie net skrumstrafskoppe nie.
Die groot aantal oortredings in algemene spel naby hul eie doellyn is ’n teken van ’n span onder druk.
Hoewel sulke narratiewe jou ’n blindekol oor jou teenstander kan gee, is dit nog erger wanneer dit jou ’n blindekol oor jouself gee.
Luister na wat Dave Rennie kort ná sy aankoms in Baltimore op ’n mediakonferensie gesê het.
“Ons kan oor skrums praat, maar dit is duidelik dat ons siening en dié van Wêreldrugby en die beamptes verskil, dus moet jy dit maar hanteer.”
In plaas daarvan om te kyk na hoe en waarom sy voorspelers nie presteer het nie, wys hy eerder ’n vinger na die sport se beheerliggaam.
Dit gaan Nieu-Seeland op die lange duur kos as hulle nie kan aanvaar dat die probleem dalk by hulself lê nie.
Sommige sal sê hy probeer sy spelers beskerm, maar ek dink hy glo dit werklik.
Dink terug aan Nieu-Seeland se stadige aanvaarding van Wêreldrugby se reël oor laer duikslae en hul ongeloof oor Sam Cane se rooi kaart in die Wêreldbeker-eindstryd in 2023, en jy kry ’n idee van hoe hulle hulself steeds as die middelpunt van die rugbyheelal beskou.
Geld hierdie wette werklik vir óns? As ons nie van die reëls hou nie, moet ons dit steeds nakom?
Rassie mag baie dinge wees, maar hy is altyd bereid om aan te pas. Vroeër die week het die Engelse vaskopstut Kyle Sinckler vinnig die idee weerlê dat die Springbok-skrum onwettig is, en verder gewys hoe Nieu-Seeland se slordige opstel voordat hulle bind beteken hulle is reeds op die agtervoet voordat die skrum begin. Miskien is dit tyd dat Nieu-Seeland ’n Suid-Afrikaanse skrumafrigter aanstel.
Nie dat dit noodwendig ’n verskil sal maak nie. Die idee dat die Springbokke oor ’n soort magiese skrummiddel beskik, is nog ’n misleidende narratief. Hoewel Suid-Afrika wel oor ’n diep reservoir spelers beskik, is dit slegs die helfte van die storie.
Die Bokke se oorheersing is die gevolg van ongelooflik harde werk op nasionale vlak. Dit kom neer op ’n doelbewuste keuse wat gemaak is. Dit is ’n bekende feit in internasionale afrigting dat jy nie genoeg tyd saam met spelers het om alles af te rig nie, en daarom moet jy jou gevegte kies.
Reeds in 2018 het Rassie Erasmus die skrum geïdentifiseer as ’n besonder winsgewende aspek om op te fokus, en dit is presies wat die Bokke gedoen het, soms ten koste van ander fasette van hul spel. Net soos die Bokke se dodelike spel in die lug, word jy beloon vir die gebiede waarin jy belê. Niks kom verniet nie.
Ek dink ook nie Super Rugby het gehelp nie. Dit lyk nie na ’n ekosisteem wat steeds die geharde voorryspelers oplewer wat voorheen gevrees is nie. Waar is die Haymans, die Franks-broers, die Woodcocks en die Browns? Hemel, die Crusaders het vroeër spanne met hul voorspel vergruis.
Miskien is Nieu-Seeland bloot in ’n afwaartse fase van sy spelersiklus? Ek dink egter nie dit is die geval nie.
Daar is onteenseglik talent en fisieke krag in daardie voorrygroep, mits die All Blacks besluit om dit te ontwikkel. En daarin lê die probleem. Waarom sou jy meer tyd aan skrumoefeninge bestee as jy glo beweeglikheid en vaardighede is belangriker? En waarom sou jy na jouself kyk as jy oortuig is die probleem kan onmoontlik by jou lê?
Ons het dieselfde houding ook oor die spel in die lug gesien. Terwyl die res van die rugbywêreld erken het hoe skoppe wat teruggewen word verdediging oopbreek en wonderlike chaos skep, het baie verbitterde ondersteuners in Nieu-Seeland hul neuse daarvoor opgetrek.
Op een of ander manier is dit glo nie rugby nie. Dit is nie hoe die spel gespeel behoort te word nie. Hoewel rugby se grootste krag juis daarin lê dat dit tientalle verskillende maniere van spel in een kombineer, sou jy sweer daar is net een manier om dit te speel.
Ek wil egter aan Dave Rennie en sy afrigtingspan erkenning gee vir die uitstekende werk wat hulle in slegs ’n paar maande met hierdie groep verrig het. Hul ondersoekende aanvalspel wat gereeld varieer word, is opreg vreesaanjaend en herinner aan die geduldige sluipmoordenaars in swart truie van destyds.
En daar is nog baie meer wat van hulle verwag kan word. Maar solank hulle glo Suid-Afrika is bloot eendimensionele boelies, of dat goeie skrummwerk onregverdig is, of dat skoppe anti-rugby is, of dat hulle altyd die slagoffers is wanneer dinge nie hul kant toe val nie, gaan hulle agterbly.
Die bewakers van die vlam het daardie fakkel te ver in hul eie wêreld ingedruk. Totdat hulle dit uittrek, gaan dit hulle duur te staan bly kom.