Dave Rennie, die afrigter van die All Blacks, het sy bloudruk die afgelope naweek teen Frankryk in die Nasieskampioenskap gewys. Alles gaan oor balbesit en speltempo.
Nieu-Seeland en Suid-Afrika het elk sy eie benadering tot die spel en pak mekaar op 22 Augustus op Ellispark.
Kom ons kyk na die spanne se statistieke die afgelope naweek:
Rennie se manne het 51% balbesit gehad, die bal 145 keer gedra en 499 meter veld gewen en 17 keer geskop. In 81% van hul losgemale was die bal binne drie sekondes beskikbaar, wat baie goed is. Dis duidelik dat die All Blacks die afbreekpunte as prioriteit teiken.
Wat het hulle met al daai vinnige balle gemaak? Hulle het 10 keer weggebreek, 26 verdedigers geklop, sewe keer die bal in kontak uitgegee en vyf drieë gedruk. Wat ons op Ellispark teen Engeland gesien het, is iets heeltemal anders. Die Bokke het 53% balbesit gehad en die bal 115 keer vir 337 meter gedra.
Hulle het 30 keer geskop en met 20 van daai skoppe meegeding. Rassie se span het geskop, gejaag, gedruk, gelak en die Engelse in gebroke spel ontwrig. Die bal was egter in slegs 47% van die afbreekpunte gereed vir ’n volgende fase.
Die Bokke het 10 keer skoon gebreek, 25 verdedigers geklop, vyf keer in kontak die bal uitgegee en sewe drieë vir hul moeite gekry. Dis basies dieselfde syfers as die All Blacks, maar met meer drieë.
Spanne wat hul spel op skopwerk baseer, sal natuurlik ’n hoër persentasie stadiger bal by die losgemaal hê, maar vir die Bokke beteken afbreekpunte soms tempo en soms ’n skaakspel. Soms wil hulle jou oorrompel soos Nieu-Seeland doen, maar ander kere wil hulle jou volgens hul voorwaardes rondskuif en jou verdediging sywaarts onder druk plaas. Dit is dalk effens minder roekeloos en ’n bietjie meer gebalanseerd.
LEES | Inexperienced Bok team? Vermeulen says they’re more than ready
Die verdedigende statistieke maak die prentjie nog duideliker. Frankryk het 12 keer skoon weggebreek teen Nieu-Seeland, terwyl Engeland dit slegs vier keer teen Suid-Afrika kon regkry. Frankryk het nege keer die All Blacks se 22-metergebied betree, terwyl Engeland dit net vyf keer teen die Bokke reggekry het. Frankryk het 77% van hul bal by die losgemaal binne drie sekondes gehad, terwyl Engeland net 47% behaal het.
’n Interessante prentjie begin vorm aanneem. Nieu-Seeland se aanval het teen hoë tempo gespeel, maar hul verdediging het ook dieselfde tempo toegelaat. Suid-Afrika se aanval was meer berekend, terwyl hul verdediging aansienlik meer druk geskep het. As jou afbreekspoed 81% is, maar jou teenstander s’n 77%, het jy nie die tempo afgedwing nie, jy het bloot ingestem tot ’n skietgeveg.
Dus is die vraag: Jaag Dave Rennie iets dapper na, of iets naïef? Ons moet onthou dit was hul eerste toets van die jaar, maar hulle het hul bedoelings duidelik gemaak. Hulle is hier om rugby te speel.
Daar is ’n argument dat balbesitrugby op toetsvlak soos ’n reënboog is: Pragtig om na te kyk, maar onmoontlik om vas te hou. Op klubvlak is dit makliker om jou spel om tempo te bou. Toulouse het dit reggekry, Glasgow ook. Maar toetsrugby is anders. Jou span het minder samehorigheid omdat julle nie maande lank saam oefen nie, jy speel teen beter verdediging en onder baie groter druk.
Selfs die legendariese All Blacks van 2011 tot 2015 was nie net romantici met die bal in die hand nie. Hulle het op verdediging, slim skopwerk, fisieke oorheersing in kontak en op die vaste fasette staatgemaak en was daarna dodelik gevaarlik wanneer hulle ná al daardie druk oorgeskakel het na hul aanval. Maar ons onthou net die pragdrieë, die verwoestende houe en die hoogtepunte. Ons vergeet die fondament waarop dit gebou is.
LEES | Russell returns as Scotland lock in Bok battle plans
Het die wenresep in toetsrugby dan verander? Met verloop van tyd het die wysigings van reëls die aanval beslis bevoordeel. Die 50/22-reël, die laer toegelate duikslaghoogte en die beskerming van die skrumskakel by die skrum het alles bygedra om aanvallers meer ruimte te gee.
Maar dalk het dit nie soveel verander as wat mense dink nie. Dave Rennie is nie verkeerd om tempo na te jaag nie, maar as hy tempo sonder druk en sonder balans nastreef, gaan sy span waarskynlik nie die hoogtes bereik waarna hy mik nie. Ek dink die All Blacks sal geleidelik terugkeer na ’n meer gebalanseerde spel: Minder tempo ten alle koste, meer skopwerk en ’n herontdekking van die vernietigende waarde van druk in toetsrugby.
As dit so voortgaan, is die geleentheid vir Suid-Afrika duidelik. Hul drukspel is bewese, hulle gaan jou nie baie vinnige afbreekpunte gun nie, hul verdediging is aggressief, hul skopspel gaan jou beste verdedigingsplanne ontwrig en hulle kan uiters gevaarlik wees wanneer hulle oorskakel van verdediging na aanval. Vir Nieu-Seeland is die geleentheid ook duidelik.
LEES | Rennie rolls the dice as All Blacks unveil new-look side
As hulle Suid-Afrika kan rondskuif, die afbreekpunte kan versnel en kan keer dat die Bok-verdediging behoorlik organiseer, kan hulle die Springbokke uitmekaar speel. Maar die kwesbaarheid is net so duidelik: As hulle los raak in hul strewe na meedoënlose tempo, sal Suid-Afrika daardie geleenthede genadeloos uitbuit.
Dit is waarom 22 Augustus so fassinerend gaan wees. Dit is nie net Nieu-Seeland teen Suid-Afrika nie. Dit is tempo teen druk. Balbesit teen oorgangsrugby. ’n Nuwe eksperiment teen ’n beproefde wenmasjien. En die ongemaklike waarheid vir die All Blacks mag wees dat hulle hul ou meedoënloosheid sonder die bal sal moet herontdek as hulle die Springbokke wil klop.