Vandag kyk Oom Rugby na die All Blacks en hul nuwe afrigtingspan, met spesifieke fokus op verdediging, waar Tana Umaga die leisels sal oorneem.
Jare gelede het ek ’n toetswedstryd by Loftus gekyk toe ek iets opgemerk het wat al my aannames oor afrigting uitgedaag het. Baie ervare senior spelers het skoolseun-foute in verdediging gemaak.
Dit het my verwar, want ek het nog altyd aanvaar dat sekere dinge “ingebak” is wanneer ’n speler ’n hoë vlak bereik.
Nou, jare later en nadat ek met baie topafrigters oor die onderwerp gepraat het, weet ek dit is eenvoudig nie waar nie.
Toe ek hierdie week sien dat Tana Umaga as die All Blacks se verdedigingsafrigter aangestel is, het dit my terug laat dink aan daardie ervaring by Loftus.
Dit het my laat dink waaroor verdedigingsafrigting werklik gaan en die wanbegrippe daaroor wat skynbaar tot op die hoogste vlak van die spel posgevat het. Van nasionale unies tot provinsiale spanne dink ek nie mense verstaan altyd wat dit werklik verg om ’n elite verdedigingspatroon te bou nie.
Engeland is ’n perfekte voorbeeld. Felix Jones, Kevin Sinfield, Byron McGuigan en Joe El-Abd was almal op die mallemeule in verdediging. Toe skuif Richard Wigglesworth skielik van Engeland se aanval na hul verdediging asof hy net sy hoed kon verander.
Maar so werk dit nie.
’n Man kan standaarde opskerp, emosionele inkoop verbeter en spelers “opkry”, maar dit is nie dieselfde as om ’n elite, doeltreffende verdedigingsisteem op toetsvlak te bou nie.
Mense dink aanval is tegnies en verdediging emosioneel, maar verdediging is net so tegnies as aanval, en in baie opsigte minder vergewensgesind. Op die hoogste vlak is verdediging ’n wetenskap.
Terug na Loftus. Wat ek daardie dag gesien het, is wat slim ouens ’n mislukking van “retrieval strength” noem.
Een studie stel dit goed: “’n Vaardigheid kan sterk langtermyngeheue hê, maar huidige prestasie hang af van hoe toeganklik dit in die oomblik is, en daardie toeganklikheid word sterk beïnvloed deur hoe onlangs dit geoefen is en deur leidrade in die situasie opgeroep kan word.”
Anders gestel: Hoe effektief jy in ’n wedstryd is, hang af van hoe onlangs jy in daardie aksie afgerig is, en hoe naby die oefening aan die werklike wedstrydsituasie is.
Die spelers wat basiese foute by Loftus gemaak het, was nie reg ingeoefen nie. Die aanname was dat hulle reeds die grondbeginsels “ken”, en daarom het niemand daaraan aandag gegee nie. Van buite het dit soos ’n gebrek aan inspanning of toewyding gelyk.
Maar inspanning kom eers aan die einde van ’n lang reeks gebeurtenisse. ’n Verdedigingsafrigter moet elke gestruktureerde en ongestruktureerde verdedigingsituasie wat op ’n rugbyveld kan voorkom, uitlê, waarskynlike uitkomste en probleme voorspel, weekliks die opposisie se spesifieke taktiek navors, al daardie inligting in eenvoudige dele opsom, oefeninge ontwerp wat die data in aksies omswaai, ’n manier vind om daardie aksies in spelers se koppe vas te lê sodat hulle dit herhaaldelik onder druk en moegheid kan uitvoer, en terselfdertyd steeds aandag gee aan die basiese beginsels en sy troepe gereed kry om vir die saak te veg.
Daarom is die beste verdedigingsafrigters deels wetenskaplike, deels dobbelaar, deels sielkundige en deels sersant-majoor. Hulle is skaars.
Ek het vroeër Tana Umaga genoem, en hoewel ek hom nie persoonlik wil aanval nie, sien ek nog nie in sy rekord as afrigter bewyse dat hy die volledige pakket is om elite verdediging op nasionale vlak te lei nie.
Goeie afrigters kan in rolle groei, en hoëprestasie-omgewings kan mense slyp, maar die punt is minder of Umaga slaag en meer die idee dat verdediging ’n “makliker” deel van afrigting is.
As Tana hoofsaaklik daar is vir “mana” en om passie en waardes terug te bring na die Swart-trui, gaan Nieu-Seeland in groot moeilikheid wees met internasionale spanne se aanval.
Wat baie mense ook vergeet, selfs ons vriende in Nieu-Seeland, is dat die sukses van die grootste en mees “aantreklike” All Blacks-spanne eintlik op verdediging gebou is.
Die generasie All Blacks van 2011 tot 2015 het eers beheer in hul verdediging gevestig en daarna genadelose aanval opgebou. Vir ’n tydperk het hulle slegs 1,43 drieë per wedstryd afgestaan met hul filosofie van “totale onderdrukking”.
LEES | Oom Rugby: Só kry die Sharks hul tande terug teen Munster
Hulle het jou versmoor en jou gedwing om die bal op hul terme af te staan. Verdediging en skopspel was die grondslag van hul agtereenvolgende Wêreldbeker-oorwinnings. Vaardigheid en flair was net die afronding.
Ek dink ons gaan hierdie jaar sien hoe die All Blacks ’n vroeë hupstoot kry uit die energie en gees van die nuwe afrigtingsgroep. Rennie het duidelik ’n span van ou-skool, reguit manne saamgestel wat weet waaroor die Swart trui gaan.
Maar daar gaan later ’n punt kom waar hul tegniese vermoë getoets gaan word, en ek het die gevoel dat Tana Umaga nog nie daardie ou is nie.
Om goed te wees in verdediging is nie soos fietsry nie. Dit gaan nie oor vibes en om deur baksteenmure te hardloop nie.
En jy kan nie net ’n sisteem bou en dan terugstaan en kyk hoe dit werk nie. Om ’n span tot uitnemendheid op verdediging te lei verg ervaring, diep tegniese vermoë en hoë emosionele intelligensie.
Dit is nie net ’n rol waarin jy instap nie. Werklik elite verdedigingsafrigters is soos eenhorings, en dit is tyd dat mense dit erken.