Wetenskaplikes waarsku dat ’n “super” El Niño-weerverskynsel moontlik in die Stille Oseaan ontwikkel, met voorspellers wat meen dit kan een van die sterkste klimaatsverskynsels van die eeu word en moontlik die verwoestende 1997-1998-weergawe ewenaar of selfs oortref.
NOAA se weervoorspellingsentrum het in sy advies, wat op 9 Mei uitgereik is, bevestig dat El Niño waarskynlik tussen Mei en Julie 2026 sal ontstaan, met ’n 61%-kans dat dit in dié tydperk sal begin.
Dit sal dan na verwagting tot volgende jaar sal voortduur.
Die Wêreld- Meteorologiese Organisasie se jongste seisoenale inligting stem grootliks hiermee ooreen en dui op ’n duidelike verskuiwing in die ekwatoriale Stille Oseaan, met El Niño-toestande wat reeds tussen Mei en Julie 2026 kan ontwikkel.
Volgens NOAA is daar ongeveer ’n een-uit-vier kans dat die verskynsel tot ’n “baie sterk El Niño” kan ontwikkel, met see-oppervlaktemperatuur-afwykings van meer as 2.0°C bo historiese gemiddeldes in die tropiese Stille Oseaan se Niño-3.4-streek, gedurende die komende winter in die Noordelike Halfrond.
Wat veroorsaak El Niño?
El Niño is ’n natuurlik voorkomende klimaatspatroon wat ontstaan uit komplekse wisselwerkings tussen die oseaanoppervlak en atmosfeer oor die tropiese Stille Oseaan. Onder normale toestande stoot oostelike passaatwinde warm oppervlakwater na die westelike Stille Oseaan naby Asië, terwyl koeler, voedingstofryke water langs die Suid-Amerikaanse kus na die oppervlak opstyg deur ’n proses wat bekend staan as opwelling.
Tydens ’n El Niño-verskynsel verswak hierdie passaatwinde of draai selfs om, wat warm water toelaat om ooswaarts oor die Stille Oseaan terug te vloei. Dit skep ’n “tong” van buitengewoon warm oppervlakwater wat oor duisende kilometers langs die ewenaar strek, gewoonlik 1.5°C tot 2.5°C warmer as gemiddeld, hoewel uiterste gevalle meer as 3.0°C kan bereik.
Die warmer oseaantemperature verander atmosferiese drukpatrone en veroorsaak ’n kettingreaksie wat weerstelsels wêreldwyd ontwrig deur ’n proses wat wetenskaplikes “televerbinding” noem. Diep konveksie en reënval skuif ooswaarts oor die Stille Oseaan, terwyl atmosferiese sirkulasiepatrone in verafgeleë streke verander, wat alles beïnvloed van moessons tot stormbane in middelbreedtegrade.