Die AB’s weet hulle het al hier verloor
In verskillende omgewings regoor die wêreld heen is daar verskillende soorte roofdiere.
Op die Afrika-vlaktes heers die leeu oor hulle almal. In Nieu-Seeland is daar geen “top-roofdiere” nie. In sommige gevalle is ’n forel of ’n visarend dalk die gevaarlikste ding wat jy sal teëkom.
Die omgewing verskil en weerspieël beslis nie hul taaiheid nie, maar dit beïnvloed hoe jy grootword en dinge sien namate jy ontwikkel.
Die interessante ding van die Afrika-vlaktes is dat jy nie ’n dominante leeumannetjie hoef te wees om te oorleef nie; dit help, beslis, maar daar is ’n magdom maniere waarop dinge kan uitdraai.
As jy ’n bok, soos ’n springbok, is, hoef jy net effens vinniger te wees as die vinnigste leeu wat jou pad kruis wanneer jy soggens wakker word. Dis al.
Die strategiese vraag is dus: Word jy elke oggend wakker met die doel om die vinnigste bok te wees, of maak jy net seker jy is nie die stadigste nie?
Of word jy elke oggend wakker en probeer om die vinnigste leeu te wees, of maak jy seker jy beheer jou trop tydens die jag?
Dit is die wet van die oerwoud, en om alles reg uit te pluis, is deel van die spel. Die spel buite die veld is ook maar net ’n deel van die spel.
Die week voor ’n toetswedstryd is wanneer ons sien hoe die strategie verskerp, die druk toeneem en die “eet of word geëet”-mentaliteit na die voorgrond skuif!
Dan die mantras van die teenstaanders – altyd dieselfde! “Hulle vertraag die spel”, “Hulle het nie hul beste spelers gebruik nie”, “Ons het nie genoeg voorbereiding gehad nie”, “Ons beseringslys groei . . .”
’n Bietjie vingerwys, ’n bietjie op die bors slaan, en dit is alles deel van die spel – die wet van die oerwoud. Dit is so oud en waar soos die wildernis self.
Eet of word geëet – en so begin dit
Daar was geweldig baie bespiegeling oor die gehalte van die spanne waarteen die All Blacks hul opwarmingswedstryde gespeel het.
Was die Stormers, Sharks en Bulls die sogenaamde “Konings van die Oerwoud” op die gehaltevlak wat die All Blacks gehoop of verwag het?
Daar was ’n paar joernaliste uit Nieu-Seeland wat blykbaar gedink het dit was nie die geval nie. Nie almal het dieselfde mening gedeel nie.
Die Sharks het onderpresteer, ja, maar die Bulls was vasberade, al was hulle onderbeman, terwyl die Stormers manjifiek was. Met baie van hul Springbokke wat nie in die span was nie, en hul jongelinge (en veterane) wat baie gedoen het om die dankbare skare te beïndruk, het hulle die All Blacks se toergroep behoorlik op die proef gestel.
Moet my nie verkeerd verstaan nie – dié toere is moeilik om perfek te koördineer en die logistiek agter alles is verstommend.
Reise, tydroosters, plekke, toernooie, kompetisies, mense en kommersiële werklikhede. Alles moet inmekaar vleg en in een enkele kalender ingepas word. Ek dink dit was fantasties.
Suid-Afrika het ’n groep wat deur sy breedte en diepte gedefinieer word, en Rassie Erasmus het gekies om die meeste van die spelers wat nie in Argentinië diens gedoen het nie, vir oefeninge te gebruik as deel van die voorbereiding vir die toets.
Só bou hy begrip, só bou hy diepte, só bou hy veerkragtigheid.
LEES | Geensins perfek nie, maar baie Suid-Afrikaans
Die wedstryd teen Argentinië was ook deel van ’n gelyklopende kompetisie, wat beteken het dat die provinsiale spanne altesaam drie groepe spelers moes mis voordat hulle hul spanne kon kies.
Nieu-Seeland moes reeds ’n paar spelers huis toe stuur weens die fisieke aard van die wedstryde. Ek dink hulle sal Caleb Clarke en selfs Billy Proctor mis. Dit is goed om diepte in elke posisie te hê wanneer vier groot toetse voorlê.
Dave Rennie steun op ’n uiters fisieke spel, en dit is die soort spelers wat hy gekies het. Ons kan dus verwag dat daar weeklikse nuus oor beserings sal wees, met Siya Kolisi wat tans as ons bekendste speler in die kalklig is.
Ouens op toer
Ek volg natuurlik die avonture van die Nieu-Seelanders wat Suid-Afrika toe gekom het. Ek is vasbeslote om seker te maak hulle beleef die beste tyd ooit. Ek het reeds ’n paar wonderlike vriende gemaak en kan nie wag om nog meer tyd saam met hulle deur te bring soos ons vorentoe beweeg nie.
Ons onverskrokke reisigers en ondersteuners het die grootste deel van hierdie week by Mongena, ’n ongelooflike kamp in die Dinokeng-wildreservaat in die bosveld net buite Pretoria, deurgebring.
Dit is wonderlik om die Afrika-boslewe aan besoekende Kiwi’s te wys; sodra hulle dit ervaar het, hou hulle nooit op om daaroor te praat nie.
Goed, terug na die oorlewing van die sterkste. Dave Rennie en Rassie Erasmus het hierdie week heen en weer media-aandag aan mekaar gegee, maar dit is te verwagte.
Hulle word albei geweldig gerespekteer en is suksesvolle afrigters in wat ons glo die beste spel op aarde is. Ek is absoluut mal daaroor dat, in die week voor die eerste toets, niemand weet wie die beste skuif gaan maak, hoe hulle gaan teenaanval nie, of wat gedoen gaan word om te wen nie.
Die opgewondenheid onder die Suid-Afrikaanse ondersteuners bou op. Ek het die oë en houding van die All Blacks wat hierheen gereis het, gesien. Hulle weet hulle het al voorheen hier verloor. Hulle weet hulle moet sake regstel. Die eerste toets kan baie belangrik wees vir die res van die toernooi.
Naamveranderings, geskiedenis – alles vloei saam terwyl ons die Ellispark van 1995 onthou.
Ná die eerste toets sal die spelers ’n bietjie meer ontspanne teenoor mekaar kan wees. Ek onthou hoe die druk effens gelig het toe ek gespeel het.
Om deel te wees van die geskiedenis van hierdie kragmeting is ongelooflik. Ek het in die 50ste toets tussen ons twee lande by Athletic Park in Wellington gespeel.
Ek was nie deel van hierdie span wat die All Blacks met oorwinnings begin inhaal het nie, en ons het steeds nie meer wedstryde as hulle gewen nie, maar ons het in daardie dae beslis baie naby gekom.
Goeie herinneringe ná een van die toetswedstryde het van die All Blacks se agterspelers gedink Henry Honiball, wat taai en sterk was en deur hulle gerespekteer is, sou ’n goeie ou wees om mee te gesels.
Hoe verkeerd was hulle nie! Ons het Ilama Ieremia, Christian Cullen, Jeff Wilson en ’n paar ander ouens gehad wat almal na Henry kyk en sê: “Yep, g’day,” en hy antwoord: “Yep, g’day”.
’n Slukkie bier en ’n verwagtende kyk na hom om ’n gesprek te begin. Toe ’n lang stilte, en eintlik het niks verder gebeur nie. Nie sy styl nie!!
Hy is nie ’n Engelssprekende mens nie en was ’n man van baie, baie min woorde. Ongemaklike stilte soos ek nog nooit beleef het nie!
Dit is op pad, is julle gereed?
Ek kan nie wag nie.
- Volg Bob Skinstad on LinkedIn.