Nadat ek die eerste toets van die Greatest Rivalry-toer nou ’n paar keer gekyk het, is ek nie meer so bekommerd soos wat ek was oor môre se tweede toets in Kaapstad nie.
Maar ek was nog nooit iemand wat emosionele uitsprake oor wedstryde maak nie. Ek het juis verlede week ’n artikel geskryf oor die spesifieke rede waarom die All Blacks se aanvallende spel my bekommer.
Enige lof vir die All Blacks se indrukwekkende vertoning moet dus gebalanseer word met die erkenning dat die Bokke maar alte dikwels ook hul eie grootste vyand was.
Dit is maklik om die Bokke se selfvernietigende foute af te maak, maar ek dink die leidrade tot hoe Rassie beplan om dinge Saterdag reg te stel, lê êrens daarin opgesluit. Dit is ook hoekom ek glo die Bokke die reeks gelyk behoort te trek voor die derde wedstryd volgende week in Johannesburg.
Ons balbesit was swak, en dit is die eerste ding wat reggestel sal word. Nieu-Seeland het hard op ons afbreekpunte toegeslaan en elke losgemaal wat hulle kon, ontwrig, maar die ouens het ook hul eie lewe moeilik gemaak deur hulle die tyd en ruimte te gee om dit te doen.
Ons behoort weer akkurate, klipharde werk by die afbreekpunte te sien. Die ouens sal bietjie nouer speel om veiliger en vinniger balbesit te verseker. Dit lyk ook of dit Saterdag gaan reën, dus sal ons dinge tereg eenvoudig wil hou.
Ons het ook probeer om dinge af te dwing wanneer dit nie daar was nie. Roekelose verspreiding en swak besluitneming het al die angel uit die Bokke se hardverdiende balbesit gehaal. Baie daarvan was weens roes en ’n gebrek aan goeie samespel, maar soms het dit gelyk asof ons skakelpaar nie die troepe rondom hulle doeltreffend georganiseer het nie.
Ons het op Ellispark gesien as die Bokke hard en direk speel, is die Nieu-Seelanders ongemaklik. Hulle het die vermoë om wonderwerke te laat gebeur wanneer hulle dit die nodigste het.
Die ding met wonderwerke is dit het nie gebeur toe dit goed gegaan het nie – dit het gebeur toe hulle in die moeilikheid was.
Die All Blacks het 12 strafskoppe in hul gebied afgestaan; die Bokke net ses. Hulle was onder geweldige druk en die aantal strafskoppe staaf dit. Die druk gaan môre nie minder wees nie – inteendeel, dit gaan nog groter wees.
En dit was nie net strafskoppe by die skrum nie. Ons praat van onkant by die afbreekpunte, vroeë duikslae, die skrumskakel wat onwettig geteiken is, noem maar op. In wese het die Bokke baie oorheersing in dié wedstryd geniet, maar hul afronding en vermoë om daardie oorheersing uit te buit, was die groot probleem.
Dieselfde geld vir hul verdediging. Hoewel ek bekommerd is oor die aard van een of twee van Nieu-Seeland se drieë, is hulle deurgaans met aggressie en doelgerigtheid op die voordeellyn ontmoet. Die Springbokke het die meeste van hul eerste aanslae heeltemal gestuit.
Aan die buitekant het ons ook dikwels hul fasespel diep agter die voordeellyn vasgekeer, of oorbeweeg en dit suksesvol afgesny. Ek weet dit klink vreemd om dit te sê nadat vyf drieë afgestaan is, maar ek sien nie ’n sistemiese probleem in die Springbok-verdediging nie. Die grondbeginsels is daar; wat nog kort, is daardie ekstra vlak van spelers wat skerp bly en konsekwente toepassing van die plan.
Die Nieu-Seelandse lynstaan lyk asof dit daar is om uitgebuit te word, en dit is iets wat mense onderskat. Voeg die Bok-skrum daarby en ek dink die prentjie met die vaste fasette vir Saterdag lyk nogal ontmoedigend vir die manne in swart. Dan is daar die stryd om hoë balle.
Dit het Saterdag stilweg groot sukses vir die Bokke gebring en met Ethan Hooker daar verhoog die lugbedreiging nog meer. Hy is een van die mees bedrewe lugspel-spesialiste in rugby, en in die reën sal hy ’n indruk maak.
Laastens, ’n woord oor Sacha. Kyk die wedstryd weer en jy sal sien hy het baie goeie oomblikke gehad en was nie naastenby so swak soos wat mense sê nie.
Hy is ’n volgehoue bedreiging op die aanval en ek dink sy teenwoordigheid op die regte tyd kan die momentum laat swaai.
Hoewel Sacha nog sy voete vind, is hy moontlik die gevaarlikste wapen op die veld en ons moet dit nie vergeet nie.
Die Bokke sal môre aanvanklik meer konserwatief wees en dit is – veral in die reën – heeltemal reg.
As konserwatief beteken ons moet versigtig met ons balbesit wees, momentum bou en die All Blacks op kritieke oomblikke in hul spore stuit, is ek gelukkig daarmee.