Suid-Afrika het Vrydag, 31 Julie, op Wêreldwildbewaarderdag hulde gebring aan veldwagters wat daagliks hul lewens waag om die land se natuur-erfenis te beskerm, en dié onthou wat nooit van patrollie teruggekeer het nie.
Die nasionale herdenking is vanjaar by die Augrabies-waterval Nasionale Park in die Noord-Kaap gehou, waar David Maynier, minister van bosbou, visserye en die omgewing, beklemtoon het dat veldwagters veel meer as anti-stroperybeamptes is.
Vanjaar se herdenking dra besondere betekenis omdat dit die 20ste bestaansjaar van Wêreldwildbewaarderdag is, wat deur die Internasionale Veldwagterfederasie ingestel is om veldwagters wêreldwyd te vereer.
Volgens dié federasie het 78 veldwagters wêreldwyd die afgelope jaar in die uitvoering van hul pligte gesterf. In Suid-Afrika is vyf veldwagters vereer wat vanaf die vorige Wêreldwildbewaarderdag oorlede is.
Hulle is:
- Schoeman van Jaarsveld, wat tydens ’n renoster-verwante voorval gesterf het;
- Zithulele Gqozo, aan ’n siekte;
- Thabani Elias, aan natuurlike oorsake;
- Tshegofatso Tsontswane, aan natuurlike oorsake; en
- Justin Badis van Suid-Soedan, wat deur onwettige veeboere gesterf het.
Benewens die sterftes het Sanparke tussen Januarie en Junie vanjaar 23 beserings aan diens-gevalle onder sy veldwagters aangeteken.
Die dag is met ’n veldwagterseed, ’n herinneringsrol, ’n oomblik van stilte en die aansteek van kerse herdenk om gevalle veldwagters en hul families te eer.
Maynier het gesê die woorde uit die Veldwagterseed het hom besonder getref:
“Ek sal aan die wêreld wys dat ek, as ’n veldwagter, ’n sorgvuldig gekose, gedissiplineerde en goed opgeleide soldaat vir natuurbewaring is.”
Hy het gesê dié beskrywing is gepas. “Ons is in ’n stryd gewikkel om ons omgewingsbates te beskerm, en veldwagters is ons soldate wat ons natuurlike erfenis verdedig.” Hy voeg by: “Die belangrikste, soos die gedig A Ranger’s Call dit stel: ‘Om ons kinders se toekoms, ons land, ons grond en ons tuiste te beskerm.’ Dit is noodsaaklike verdedigingswerk wat groot risiko’s inhou, en dit is duidelik dat veldwagters hierdie verantwoordelikheid ernstig opneem.”
Veel meer as anti-stropery
Die minister het gesê die moderne veldwagter se rol het ingrypend verander namate klimaatsverandering, biodiversiteitsverlies, omgewingsmisdaad en toenemende druk op natuurlike hulpbronne nuwe uitdagings skep.
“ ’n Veldwagter is dikwels eerste op die toneel. ’n Veldwagter is ’n onderwyser. ’n Veldwagter is ’n vennoot van gemeenskappe. En toenemend dien ’n veldwagter as ’n brug tussen mense en die natuur.”
Volgens hom is veldwagters dikwels die sigbaarste gesig van natuurbewaring en speel hulle ’n sleutelrol om vertroue tussen natuurbewaringsowerhede, besoekers en gemeenskappe te bou.
Hy het beklemtoon dat natuurbewaring se langtermynsukses daarvan afhang dat plaaslike gemeenskappe as vennote betrek word en ook voordeel uit bewaringsinisiatiewe trek.
Meer ondersteuning nodig
Maynier het gesê waardering vir veldwagters mag nie net by seremonies eindig nie.
“Ons besef dat ondersteuning aan veldwagters nie beperk kan word tot seremoniële waardering nie. Dit moet weerspieël word in aandag aan opleiding, professionele ontwikkeling, leierskapspaaie, operasionele gereedheid, veiligheid en welstand.”
Hy het gesê die fisieke, tegniese en sielkundige eise wat aan veldwagters gestel word, vereis dat die staat en bewaringsinstellings voortdurend die stelsels versterk wat hul werk ondersteun.
Boodskap aan jongmense
Maynier het jong Suid-Afrikaners aangemoedig om natuurbewaring as loopbaan te oorweeg.
“Suid-Afrika het ’n nuwe geslag veldwagters, wetenskaplikes, omgewingsbestuurders, opvoeders en gemeenskapsleiers nodig wat daartoe verbind is om ons natuurlike erfenis vir toekomstige geslagte te bestuur en te bewaar. Natuurbewaring is nie bloot ’n loopbaan nie. Dit is ’n vorm van openbare diens en rentmeesterskap wat beide mense en die natuur dien.”
Hy het die veldwagters bedank vir hul “professionaliteit, veerkragtigheid en toewyding aan openbare diens” en gesê hul werk is nie altyd vir die publiek sigbaar nie, maar die impak daarvan word elke dag gevoel.
Aan die einde van sy toespraak het Maynier ’n laaste huldeblyk aan die beroep gebring.
“Ons mag nooit dié vergeet wat in die uitvoering van hul pligte geval het nie. Ons moet aanhou om dié te ondersteun wat vandag dien. Ons moet dié inspireer wat hierdie verantwoordelikheid in die toekoms sal oorneem.”